کدهای زبان، ISO 639

0

استاندارد بین المللی ISO 639 یکی از استانداردهای رایج ایزو است که برای کدهای زبان به کار برده می شود. هدف از ایزو 639 ایجاد کدهای شناخته شده ی بین المللی که برای نمایندگی از زبان های یا خانواده ی زبان ها استفاده می گردد.

این کدها به طور گسترده ای در بسیاری از رشته های مختلف، به عنوان مثال برای اهداف کتاب شناسی، در کتابخانه ها، همچنین برای سیستم های کامپیوتری و نمایندگی از نسخه های مختلف زبان در وب سایت ها استفاده می شود.

مزایای ISO 639

استفاده از کد به جای نام یک زبان دارای مزایای فراوانی است. زیرا بعضی از زبان ها به روش های مختلفی توسط گروه های مختلف به کار گرفته می شوند و دو زبان غیر مرتبط ممکن است یک نام مشابه یا مشابه داشته باشند.

ایزو 639 از پنج بخش مختلف تشکیل شده است:

قسمت 1 (ISO 639-1: 2002) : یک کد 2 حرفی را ارائه می دهد که برای نشان دادن بیشتر زبان های اصلی دنیا طراحی شده است.

قسمت 2 (ISO 639-2: 1998) : یک کد 3 حرفی را فراهم می کند که ترکیبات بیشتری را ارائه می دهد، بنابراین ISO 639-2: 1998 می تواند زبان های بیشتری را پوشش دهد.

قسمت 3 (ISO 639-3: 2007) : یک کد 3 حرفی را ارائه می دهد و قصد دارد لیستی از زبان های کامل را پوشش دهد؛ از جمله زبان های زنده، منفرد و باستانی.

قسمت 4 (ISO 639-4: 2010) : اصول کلی برنامه نویسی زبان را ارائه می دهد و دستورالعمل های مربوط به استفاده از ISO 639 را تنظیم می کند.

قسمت 5 (ISO 639-5: 2008) : یک کد 3 حرفی برای خانواده ها و گروه های زبان (زنده و انحصاری) فراهم می کند.

کدهای زبان در واقع لیست های بازی هستند که می توانند تمدید شده و یا تغییر یافته و چیزی به آن ها اضافه و کم شود.

برای کسب اطلاعات بیشتر در این زمینه با مشاوران ایزو ر ارتباط باشید.

منبع: www.iso.org

اشتراک:

نظرات بسته اند