شناسایی دومین ابرزمین در فاصله 111 سال نوری

2

سالهاست اخترشناسان به دنبال یافتن سیاره ای شبیه به زمین هستند تا چگونگی شکل گیری حیات را در آنجا بررسی کنند و حالا دومین ابرزمین نیز کشف شده اما با فاصله بسیار زیاد!

دانشمندان موفق به کشف یک ابَرزمین دیگر در منظومه ی ستاره ای یک کوتوله ی سرخ شده اند که در فاصله ی 111 سال نوری زمین قرار گرفته است.

این سیاره مورد بحث در منظومه ای پیرامون یک کوتوله ی سرخ به نام K2-18 که در فاصله ی 111 سال نوری از زمین قرار گرفته است.

این کشف توسط تیم بین المللی ستاره شناسان، با استفاده از جستجوگر HARPS رصدخانه ی جنوبی اروپا (ESO)، انجام شده است.

وقتی K2018b برای اولین بار در سال 2015 کشف شد، دانشمندان به این نتیجه رسیدند که این سیاره در یک محدوده ی قابل سکونت ستاره ای در حال چرخش است (محدوده ی طلایی) و با توجه به فاصله ی سیاره ی K2-18b از ستاره اش، مقادیر مشابه تشعشع زمین دریافت می کند. بر اساس تخمین های مربوط به اندازه ی سیاره، این سؤال به وجود آمد که سیاره یک ابَرزمین است یا یک مینی نپتون.

پس از بررسیهایی در مورد K2018b دانشمندان متوجه شدند که این سیاره بسیار شبیه به زمین است.

سیاره شبیه به زمین

سیاره شبیه به زمین

اندازه گیری های سرعت شعاعی نشان دادند که K2-18b دارای جرم تقریبی ۱.۹ ± ۸ برابر زمین و چگالی بالک ۱.۲ ± ۳.۳ g/cm۳ است. این نتیجه سازگار با یک سیاره ی زمینی (سنگی) با پوشش گازی و بخشی آبی است که کمتر از ۵۰ درصد سطح آن را می پوشاند. به بیان دیگر، این سیاره می تواند یک ابَرزمین با جو کوچک گازی (مثل زمین) یا یک دنیای آبی با یک لایه ی ضخیم یخی باشد.

آن ها شواهدی هم مبنی بر وجود یک ابَرزمین دوم به نام K2-18c پیدا کردند. طبق مشاهدات دلیل کشف نشدن K2-18c تاکنون این بود که مدار آن در یک صفحه قرار نگرفته است. کلوتیه در مورد این کشف می گوید:

متأسفانه، سیاره ی جدید K2-18c در فاصله ی نزدیک به دور ستاره ی خود می چرخد و در محدوده ی قابل سکونت قرار نمی گیرد. با این حال، احتمال قابل سکونت بودن K2-18b به قوت خود باقی می ماند و به ترکیب جرمی آن وابسته است.

به گفته ی کلوتیه، با داده های فعلی نمی توان این دو احتمال را از هم تشخیص داد. اما تلسکوپ جیمز وب (JWST) می تواند با بررسی جوی به این سؤال پاسخ دهد.

کشف دومین ابَرزمین در منظومه ی K2-18 یک نشانه ی دیگر از منظومه های چندسیاره ای حول ستاره های نوع M (کوتوله ی سرخ) است. این منظومه که حداقل یک سیاره با جو ضخیم دارد، اطلاعات بیشتری درباره ی ماهیت جو سیاره های خارجی در اختیار ستاره شناسان قرار می دهد.

اشتراک:

2 دیدگاه

  1. وای چه ترسناک، فکر اینکه نکنه شاید تو یه جای دیگه این دنیا آدم های دیگه ای باشند خیلی ترسناکه

  2. فریدون در

    قطعا زمینهایی مانند زمین ما که سکنه ای هم دارن در این جهان بی انتها وجود داره شاید ساکنین اونا خیلی پیشرفته تر از ما هستن همین سفینه های فضایی که هرچند وقت در نقطه از زمین رویت میشن حقیقت دارن. اونا اونقدر پیشرفتن که فواصل چند صد سال نوری رو طی می کنن و میان زمین ما یه سرک میکشن که ببینن چه خبره. ولی واقعا دنیا خیلی شگفت انگیزه. مرسی از این مطلب و مطالب دیگر